دگر گفت کامروز در هر ديار

شاعر : امير خسرو دهلوي

غزل کوي گشته ست بيش از شماردگر گفت کامروز در هر ديار
ز قسم دگر بي خبر مانده‌اندهمه کس به يک قسم درمانده‌اند
که يک شعر تحقيق داند نوشتندانيم کس را به طبع و سرشت
که موج غزل هاش در عالم استدگر گفت: سعدي نه از کس کم است
که بت سوزي از بت شناسي به استدگر گفت: کزوي شناسي به است
زند هر کسي لاف دانندگيدگر گفت: کز راه خوانندگي
کزو مايه صد گونه گوهر نهيمولي ما کسي را سخن در نهيم
صدور حکم را مصادر بودبر اوضاع ابداع قادر بود
نگارد بدان سان که بايد نگاشتگرش نظم وگر نثر بايد نگاشت
دقايق درو موي در مو بودبه مطبوع و مصنوع جادو بود
که کرباس نو به ز خز کهن!همه نو کند سبک‌هاي سخن
در افشان شد از لب جهان شاه نيزچو هر کس به مقدار خود گفت چيز
بدين گونه ما را رسيده ست حال:که از نکته بيزان دانش سکال
که خاص کسي بود در کشوريکه در عهد خود هر سخن گستري
مثالي که بست از نمودار خويشبه مقدار ترتيب گفتار خويش
سخن لاجرم نيز بسيار بودچو منعم سخن را خريدار بود
بهاي شبه گوهر آمد ز شاهبه قيمت خريدند حرف سياه
نه پنهانست کش چون فشاندند گنجنمطهاي خاقاني مدح سنج
بهر نظم صد بدره زر بيش بردهمان عنصري کاو سخن پيش برد
به شهنامه گنجينه‌ي سهل بارمثل شد ز فردوسي نامدار
که دادند گنجي بهر شايگانچو اين بود رسم گران‌مايگان
کز ايشان علم بود ما عالميم!نه مازان بزرگان به همت کميم!
به گنجينه‌ي ما چه مايه کم است؟؟خدا داده زان‌ها که در عالم است
اگر دست شد، هر دو عالم دهيم!به خواهنده بخشش چرا کم دهيم؟!
که ده لک دهد سکه يابيست لکنبوده است شاهي به زير فلک
که او بود دنيا و دين را علاءنخست آن جهان شاه داد اين صلا
وليکن شد از من که قطبم تمام!دهش بيش از اندازه زو گشت عام